Vroeger was je gek, nu zit je te bellen

"Ik steek m’n tong uit naar die kleine smeerkezen en krijg vanachter de Transformers zonnewering een mini middelvinger toegestoken. Niet chique jongeman. Niet chique"

De zwarte haren op zijn vlezige arm plakken tegen het raam en hij moet zijn dikke nek ingetrokken houden om te voorkomen dat zijn kruin tegen het dak van de auto drukt. Een jong meisje zit in zichzelf te praten en te lachen. Althans, ik ga er van uit dat ze een headset heeft en aan het telefoneren is. Ik moet denken aan iets wat ik laatst hoorde: als je vroeger in jezelf zat te praten, was je gek. Tegenwoordig ben je aan het bellen.

We staan in de file. File is shit. Het neemt kostbare tijd in beslag, zorgt ervoor dat je te laat op afspraken komt en haalt het slechtste in mensen naar boven. Juist daarom is het ook een hele interessante omgeving om je in te bevinden. Het is een boeiende antropologische ambiance. Wat doen mensen in de file?

Ik zie een ruziënd stel, de achterbank staat vol Ikea tassen. “Van mij hoefde we verdomme niet op zaterdagmiddag naar die focking Ikea ja!”  of misschien “Je hebt al honderd van die klote vanille geurkaarsen!”. We halen ze een paar keer in en het is iedere keer een verrassing wie er bij het passeren van hun auto nu weer aan het woord is. De rood aangelopen vriendin die met stoom uit haar oren naar hem aan het gillen is, of de vriend die met zijn vuisten op het stuur aan het slaan is. Hoe dan ook, ik ben blij dat ik er niet bij ben, ha!

Twee huilende kinderen op de achterbank, moeder die achterstevoren de kids probeert te sussen. Ik zie de lollyhandjes tegen het raam geplakt, de vieze smoeltjes uitgesmeerd tegen de ruit. Ik steek m’n tong uit naar die kleine smeerkezen en krijg vanachter de Transformers zonnewering een mini middelvinger toegestoken. Niet chique jongeman. Niet chique.

Ah, de vleespet van een jaar of 65 die net zijn bedrijf verkocht heeft en ein-de-lijk de auto van z’n jongensdroom gekocht heeft. Leuk hè, stapvoets rijden in je Porsche.

Een aftandse Citroën uit Frankrijk met wat ongure types erin rijdt voorbij. Zij namen op hun tripje naar Nederlands vast niet alleen drop en tulpen mee naar huis. Poolse auto’s zijn ook altijd interessant trouwens. Gevuld met vier à vijf mannen, op de terugweg van een goedkoop schilderklusje, naar huis waar Aniya of Sylwia op hen wacht.

En daar zijn wij. Mijn vriendje heeft een CD gemaakt met alleen maar nummers erop waar hij ieder oeh’tje en aah’tje van kent en dat laat hij me maar al te graag de hele reis horen. Ik probeer mee te zingen, maar met mijn schorre stem ben ik een combinatie van het slechte van Dolly Parton en Joe Cocker in één.  We voeren discussies over van alles maar vooral niets, zoenen stiekem een beetje onder het auto rijden en vermaken ons kostelijk met de bovenstaande taferelen.

 En hey.. daar rijdt het alweer