Write here, write now

Wat wil je lezen?
Archive
dinsdag
apr032012

COMFORTABEL IN DE SLECHTE ZIN VAN HET WOORD – WITTE LEGGINGS, CROCS EN HEUPTASSEN

"Negentig procent van de vrouwen heeft cellulitis. Ja, ik heb het ook. Maar om er nu zo mee te koop te gaan lopen."

Verlost van het korset, de crinoline, de afgebonden voetjes en de tournure, valt het mij op hoe anno 2011 de Nederlandse vrouw het roer massaal om heeft gegooid wat mode betreft. Ondanks de vele lofuitingen over vrouwen in mijn columnreeks, moet ik nu toch eventjes hier en daar op de vingers gaan tikken. 

Als ik boodschappen ga doen, doe ik dat gerust in mijn joggingbroek, met mijn haar in een fraaie knot boven op het hoofd en zonder ook maar een spoortje make-up op mijn gezicht. (Oké, ik moet toegeven dat dit kostuum ook incidenteel naar de universiteit is gedragen, maar alleen naar de hoorcolleges die op het schandalige tijdstip van 9 uur begonnen). Niks mis mee! Waarneer het echter wel de verkeerde kant op slaat, is wanneer comfortabel (in de slechte zin van het woord) de boventoon gaan voeren in de algemene dagelijkse look.

Wat is het met al die vrouwen die op een bepaald moment besluiten hun weelderige lokken massaal kort te knippen? En nee, dan heb ik het niet over een gestileerd kort kapseltje, maar over een ‘hap snap schaar ‘dr in’-haircut’, omdat “het zo gemakkelijk is”.

Precies, omdat het zo gemakkelijk is. Omdat het zo gemakkelijk is, zijn elegante slippertjes vervangen door dat afschuwelijke rubberen schoeisel (Croccs, de naam alleen al), zijn huidskleurige slips en sportbeha’s de nieuwe lingerie en wordt er onder ieder rokje, broekje of jurkje een (witte, ieek!) legging gedragen. Wordt er één driekwart broek aangeschaft die zowel ’s zomers als ’s winters (fijn met hoge laarzen eronder) gedragen kan worden. Worden buikjes weggemoffeld onder lekker wijd vallende tunieken. En worden wandelschoenen ook gerust gedragen onder het winkelen (“je wandelt toch van winkel naar winkel!”), waarbij alle nieuwe aankopen gemakkelijk in een wit stoffen tasje verdwijnen, waar je nog vaag ‘Wandel Vierdaagse 1999’ op ziet staan. Of erger, de buideltas! Je bent niet op vakantie in 1980! En neen, zelfs met LV of Gucci print maak je het er niet beter op. Wordt er voor de gelegenheid eens een chique jurkje of mooi broekpak uit de kast getrokken, gaat daar buiten weer een lekker wind- en regendicht jack overheen. Zo!

Als ik één van deze grote flaters voorbij zie lopen, schud ik mijn hoofd. Ik bedoel, die Crocs. Ze zullen vast fantastisch zitten, dus draag ze gerust lekker thuis of in de tuin. Alleen ken de grenzen! Op de website van Crocs wordt zelfs toegegeven dat ze oorspronkelijk bedoeld zijn voor op de boot en buiten! Geen uit eten/concert/winkel-materiaal dus. En die witte legging, dat is juist niet flatterend. De witte legging werkt als een soort tweede huid, waarbij alle ‘onvolkomenheden’ juist worden geaccentueerd. Negentig procent van de vrouwen heeft cellulitis, maar om er nou zo mee te koop te gaan lopen..

Ik klink nu misschien gemener dan ik eigenlijk ben, want wat ik eigenlijk wil zeggen is dit: vrouwen van alle leeftijden, met alle maten, wees trots op jezelf, op je vrouw-zijn, op je lichaam. Verhul dit niet met (te) wijde kleding, lomp schoeisel en misvormde tassen. Laat comfortabel eens in de kast hangen en kies eens voor sophisticated. Er gaat vast een wereld voor je open! 

dinsdag
apr032012

VAN RUBENS VROUW TOT SIZE 0

"Het lijkt alsof we een tijdperk bereikt hebben waarin het allemaal weer een beetje dikker mag. Hoera!"

In Nederland heeft de gemiddelde vrouw maat 42 (size 14), terwijl zij zichzelf liever in een maatje 36 of 38 zouden zien glijden. Waarom dit als mooier wordt beschouwd heeft natuurlijk voornamelijk te maken met de modewereld, waar couturiers alleen de langste en slankste modellen en mannequins prefereren. Opvallend, als we dit vergelijken met de voluptueuze  ‘Venus van Willendorf’  uit de prehistorie of de Barokke periode waarin mollig juist welvaart uitstraalde en daardoor als aantrekkelijk beschouwd werd.

Het veranderde schoonheidsideaal van vrouwen heeft onder andere te maken met hun gewijzigde rol in de geschiedenis. Hun primaire rol als moeder is afgenomen en de positie van vrouwen en mannen is steeds gelijker geworden. Vrouwenlichamen hoeven er dus niet meer uit te zien alsof ze alleen geschikt zijn voor het baren van kinderen.

In de Middeleeuwen daarentegen was het juist mooi als een vrouw eruit zag alsof ze constant zwanger was, dus droegen vrouwen kleding om hun buik te accentueren. Dit bolle buikje maakte in de Renaissance echter plaats voor een slanke taille en ook de nek kwam bijzonder in de aandacht te staan. De weelderige lichamen in het Barokke tijdperk werden honderd jaar later in de Rococo van de troon gestoten door opnieuw een verfijnd lichaam. Door middel van korsetten werden slanke lijven gecreëerd. En ook in de 18de eeuw vond een bijzonder verschuiving plaats. Waarbij in het begin van deze eeuw billen een achtergestelde rol speelden, waren ze aan het einde des te belangrijker en werden ze door middelen van een metalen constructie aan de binnenkant van de rok omhoog gedrukt.

Rond 1900 veranderde het schoonheidsideaal weer. Tijdens de Eerste Wereldoorlog waren veel mannen naar het front gestuurd, waardoor vrouwen een bepaalde zelfstandigheid hadden verworven die ze niet graag meer opgaven. Dit uitte ze door zich af te zetten tegen eerdere schoonheidsidealen. In de Roaring Twenties deden vrouwen er alles aan om er jongensachtig, sportief en slank uit te zien (bijvoorbeeld door hun borsten in te binden). De opkomende film en mode-industrie speelde in op deze idealen door slank als een dwingende schoonheidsideaal te beschouwen. Niet alleen waren alle actrices en modellen dun, ook de paspoppen in de winkels showde op hun ranke lijfjes hoe kleding gedragen zou moeten worden.

In 1947 introduceerde Christian Dior ‘The New Look’, waarbij opnieuw alles anders werd. Hoewel de taille slank moest zijn, kwam het accent weer te liggen op vrouwelijke rondingen à la Marilyn Monroe. Vlak hierna brak echter het feministische tijdperk aan, wat ervoor zorgde dat er weer weinig over bleef van de vrouwelijke silhouet. Rechte lijnen en losse kleding waren het devies.

Er ging in de jaren ’80 een fitnessrevolutie overheen, vrouwen moesten slank en afgetraind zijn. Afgelopen jaren zorgde populaire tv-shows als ‘Make me beautiful’, ‘Extreme Make-over’ en ‘I want a famous face’  voor een groei in het aantal plastisch chirurgische ingrepen.

Op de cover van het juli nummer van de Italiaanse Vogue prijkten afgelopen maand echter voor het eerst sinds jaren weer plus size modellen. Daarmee lijkt het alsof we opnieuw een tijdperk hebben bereikt waarin het allemaal weer beetje dikker mag (hoera!). 

Tja. Niets zo veranderlijk als het idee van vrouwelijke schoonheid, niet waar?

dinsdag
apr032012

Birkin, je t'aime

"Gainsbourg bedankte de paus en noemde hem hun groote PR man"

Je hebt schoenenvrouwen en je hebt tassenvrouwen. Ik vind schoenen leuk, maar voor mij gaat er niets boven een mooie tas. Op mijn droomlijstje staan tassen van Chanel, Todd's, Balenciaga en jawel Hermès. Het is dan ook niet verwonderlijk dat mijn eerste column ooit voor Nineteen gaat over de vrouw wiens achternaam mening tassenliefhebber sneller doet kloppen: Jane Birkin.

Jane Birkin

Wie is de vrouw naar wie de it-bag allertijden vernoemd is? En waarom vormde juist zij de inspiratiebron voor dit inconische accesoire van Hermès?

Jane Birkin brak in Londen door als actrice en verhuisde op 22-jarige leeftijd naar Parijs om daar verder door te breken als actrice, zangeres en model. Ondanks dat ze geen woord Frans sprak, werd ze gevraagd te spelen in de Franse  film Slogan. In Parijs werd ze verliefd op componist en regisseur Serge Gainsbourg waarmee ze het  bekende erotisch getinte nummer ‘Je t’aime.. moi non plus’ opnam. Door de expliciete seksuele ondertoon  en Jane’s luide gekreun werd dit  nummer door het Vaticaan verboden. Gainsbourg bedankte de paus en noemde hem “hun grootste PR man”, omdat het pauselijke verbod zorgde voor een grote bekendheid. Jane nam hierna nog enkele albums op en  richtte zich verder op haar filmcarrière. Ze viel vooral op door enkele controversiële rollen, onder andere als de lesbische geliefde van Brigitte Bardot in Don Juan 73 (1973). Jane Birkin heeft inmiddels vele films en albums op haar naam staan die vooral in Frankrijk bekend zijn. De afgelopen jaren heeft ze zich echter voornamelijk gefocust op humanitair werk voor organisaties als Amnesty International.


De Birkin

 I keep saying to Hermès to make it out of plastic, or even more fun, make it out of cardboard. Then it wouldn’t be so heavy.”  - Jane Birkin

De Birkin is verkrijgbaar in verschillende maten, kleuren en materialen. De prijs varieert tussen de 6000 euro voor een basic leren model tot 150.000 euro voor een krokodillenleren variant waarvan de gouden sluiting en het gouden slot afgezet zijn met diamanten.  De wachtlijst om zo’n tas te mogen kopen kon oplopen tot 6 jaar, inmiddels gaat dit een stuk sneller.

Na enige research kom ik erachter dat er verschillende verhalen te ronde gaan over het ontstaan van de Birkin bag.  De meesten  spelen zich af in het vliegtuig van Parijs naar Londen. Jane zat tijdens deze vlucht naast Juan-Lois Dumas, de president van Hermès . Zonder zich te realiseren wie de man naast haar was, was ze klaarblijkelijk hardop aan het klagen. Ze uitte haar ongenoegen over oftewel het ontbreken van vakken in haar Hermès datebook, de te kleine opening van haar Kelly bag of het niet kunnen vinden van een mooie en ruime tas om al haar spullen in mee te kunnen nemen. Dumas hoorde haar klachten en besloot een grote leren handtas met een vak erin te creëren gebaseerd op een ontwerp uit 1892 en deze te vernoemen naar Jane. Een andere theorie luidt dat Dumas haar  zelf gevraagd heeft haar droomtas te ontwerpen nadat ze regelmatig gespot werd met een rieten mandje als handtas, omdat ze naar eigen zeggen nooit een goede tas kon vinden. Hoe het ook geschiedde, de Birkin was born.

Onlangs besloot Jane Birkin haar originele Birkin bag, na jaren trouwe dienst, via Ebay te veilen voor het Rode Kruis fonds. De 162.442,28 dollar die de tas opleverde ging naar de slachtoffers van de tsunami in Japan.  Jane’s Birkin had inmiddels geen hangslotje meer, zat vol stickers van reizen die ze gemaakt had en aan de hengsels hingen talismannen voor geluk. Haar handtekeningen aan de binnenkant  kreeg je er gratis bij. 

maandag
feb272012

UNDER CONSTRUCTION

 

 

Page 1 ... 10 11 12 13 14