Write here, write now

Wat wil je lezen?
Archive
maandag
okt152012

Books & Anna Jacobs

In ‘Books &…‘ is het woord aan een intrigerende boekenlezer. Voor de eerste editie is dit Anna Jacobs. Anna woont in Amsterdam, werkt als freelance schrijfster en is hoofdredacteur vanPCHooftstraat.nl. Daarnaast heeft ze JCBS opgericht, een label voor unieke en betaalbare handgemaakte jasjes. En wat ze precies met boeken heeft?

 "Mijn eerste herinnering aan boeken is deze: ik zit woest heen en weer te klappen in mijn kinderstoel, terwijl ik huilend en rood aangelopen gil dat een bepaald boek “Annaaaa boek” is en dat mijn moeder dus niet mag voor lezen uit het boek van mijn zus. Overigens kan ik me dit voorval niet echt herinneren (of ik heb het gewoon verdrongen), maar zag ik het onlangs terug op een confronterend videobandje. Maar boeken, ja daar heb ik dus wat mee.

Passend bij mijn leeftijd en interesses heb ik de afgelopen jaren wel honderden boeken en boekjes verslonden en zo vroeg als ik een pen vast kon houden heb ik verhaaltjes geschreven. Een hoop ontzettend origineel materiaal, maar ik hield er ook erg van om mijn lievelingsboeken letterlijk over te schrijven en daar mijn eigen naam onder te zetten. Het woord plagiaat kende ik toen nog niet, dat mag duidelijk zijn.

Vakanties, auto ritten, zondagochtenden, ziek in bed… Al jaren is het lezen van een goed boek mijn favoriete manier van ontsnapping. Niet dat ik ooit echt de behoefte heb om te ontsnappen uit mijn eigen leven, maar ik vind het wel heerlijk om me helemaal door een boek op te laten nemen. Geen turbulentie, stofzuigers, veerboten of Chinese mannenkoren die mij uit zo’n ‘lees-trance’ kunnen halen.

Dave Eggers is één van mijn lievelingsschrijvers, zijn boek What is the What zal mij voor altijd bij blijven. Het is een autobiografie van de Sudanese vluchteling Valentino Achak Deng, die vertelt over zijn leven als Lost Boy of Sudan. Het gezegde ‘beelden zeggen meer dan duizend woorden’ heeft zijn betekenis verloren na het lezen van dit boek, want Eggers beeldende beschrijving van de gebeurtenissen is heftiger en intenser dan welk beeld ik ooit van een oorlog op tv heb bezien.

De beste boeken die ik heb gelezen, heb ik toevallig genoeg vrijwel allemaal van mijn vader gekregen. Al sinds ik me kan herinneren ligt er ‘s ochtends bij mijn verjaardagsontbijt naast de andere cadeautjes ook standaard een boek op me te wachten. Eigenlijk zijn de teksten die hij zelf in de kaft schrijft (“Misschien een goed formaat voor jouw eerste boekje?”) het leukst om te lezen, maar geen enkel boek heeft me ooit teleurgesteld. Marte Jacobs van Tim Krabbé, Slam van Nick Hornby en Het Wonderbaarlijke Leven Van Een Kleine Reuzin van Tiffany Baker behoren nog steeds tot mijn favorieten boeken.

En ooit… Ja, ooit hoop ik m’n vader op zijn verjaardag Mijn Eerste Boek te overhandigen. Goed, het manuscript dan. En dit keer (echt) geheel uit eigen hand uiteraard"

maandag
okt152012

Zacht zand te koop!  

“De losers bleven achter met de klossen (misschien komt daar wel het spreekwoord 'de klos zijn' vandaan). Zelfs stelten scoorden nog hoger in de rangorde van hippe schoolplein gadgets. Stelten kon je namelijk ook als mitrailleur gebruiken en dat kwam goed uit bij 'jongens pakken de meisjes'”

"Buut iedereen bij de paal!"
“Tik me dan als je kan je kan me toch niet tikken”
“Op wie ben jij verlieeeeefd?”

Ze beslaan soms meerdere generaties en het doet er niet toe in welke uithoek jij naar de basisschool bent geweest: vrijwel iedereen kent één of meer van deze bovenstaande rijmpjes of uitspraken. Gek genoeg zijn de dingen die we vroeger op het schoolplein deden behoorlijk universeel..
                “Zacht zand te koop, zacht zand te koop!”. Geboren ondernemers zaten vroeger in de zandbak zacht zand te verkopen. Zacht zand was immers een schaars product en had daardoor een zeer interessante marktwaarde. Daar mocht dus wat tegenover staat. Een goede hand steentjes bijvoorbeeld, of een emmer met van dat lekkere bouw-zand.
                Maar niet iedereen zocht de zandbank op. Zodra de bel ging stoven de kinderen naar buiten, naar de deur van de schuur waar de begerenswaardige items opgeslagen lagen. Kruiwagentjes, scheppen, harken, skelters…
                De losers bleven achter met de klossen (misschien komt daar wel het spreekwoord 'de klos zijn' vandaan). Zelfs stelten scoorden nog hoger in de rangorde van hippe schoolplein gadgets. Stelten kon je namelijk ook als mitrailleur gebruiken en dat kwam goed uit bij 'jongens pakken de meisjes'.
                Was je er helemaal niet in geslaagd om ook maar iets uit het hok mee te snaaien (hoe redt zo’n persoon zich ooit later tijdens de Dol Dwaze Dagen?) dan kon je ook altijd nog au naturel een spelletje doen. Hinkelen bijvoorbeeld. Of gewoon doelloos rondjes rennen. En als je daarbij dan iemand gewond had gemaakt, zei je snel “nu mag je mij ook zo hard slaan als je wilt”, uit angst dat hij of zij anders naar de juf zou gaan. In kinderland heelt een flinke tik uitdelen aan de schuldige namelijk alle wonden.
                Ballen waren ook wel populair, maar de mooie leren voetbal werd altijd direct gepakt door de 'grote jongens' die er achter op het veld mee gingen voetballen. Wij mochten - toen we in de onderbouw zaten – nog niet het schoolplein verlaten tijdens de pauzes, dus konden we slechts vanaf de klimrekken naar het voetbalveld lonken. Meestal trouwens al koppeltjesduikelend, met je witte onderbroek in de lucht en je jurk over je hoofd. 
                Voor het spelen moest er overigens ook nog wat gegeten worden, daar was immers de pauze voor. Dus werden plastic broodtrommeltjes open getrokken en kon de grote ruilhandel plaats vinden. Het gras is immers altijd groener bij de buren en wat je thuis niet krijgt zoek je ergens anders... Dus ruilde ik mijn - met salami omhulde - augurken voor Samson & Gert koeken en vonden ook mijn Jacobs crackers met pindakaas een nieuwe eigenaar. In ruil voor een heerlijk zakje Smoeltjes. En dat alles onder het genot van een lauw geworden schoolmelkje...

 

maandag
okt152012

Ignorance is bliss

"Weet je wat het is? Als het er op aankomt is er maar één ding dat we allemaal willen en dat is erkenning. Als moeder, als vriendin, als dochter, als docent, als conducteur of als model. Als je een gevoel van erkenning ontvangt, ben je gelukkig"

Ik zat laatst met mijn vriendje een overpriced saucijzen broodje te eten in de Bijenkorf. We keken uit op het Rokin, op de winkels, de trams, de rennende, bellende en winkelende mensen. Hij mompelde, met zijn hand filosofisch onder zijn kin en zijn ogen licht toegeknepen, “zoveel mensen, zoveel behoeftes… Hoe kunnen we ooit de behoeftes van iedereen bevredigen, An?” Ik was op dat moment net bezig de vette kruimels van het broodje van mijn kin te vegen en keek tamelijk verbaasd naar hem op.
“Ja, kijk naar al die mensen”, ging hij verder, “waar zijn ze naar op zoek? Wat kunnen we daar mee doen?”

Ik was in mijn hoofd bezig met de Louis Vuitton armband die ik wilde gaan kopen, dus ik wist zo snel even geen antwoord. Maar nadat we op waren gestaan en ons door de shoppende massa baande, zei ik dat ik in ieder geval wist dat écht geluk niet gevonden kon worden in een warenhuis als deze. “Oh ja? Dus die armband gaat jou geen groot geluk brengen? Waarom wil je hem dan hebben?”, merkte hij  op. Ik gaf hem een duw. “Ik bedoel, écht geluk. Langdurig geluk. Natuurlijk brengt die armband mij even een blij gevoel en zal ik hem met plezier dragen. Maar in het grotere geheel der dingen (Já, dat waren echt mijn woorden) is het niets”. Even waren we stil, toen vervolgde ik mijn betoog. “Weet je wat het is? Als het er op aankomt is er maar één ding dat we allemaal willen en dat is erkenning. Als moeder, als vriendin, als dochter, als docent, als conducteur of als model. Als je een gevoel van erkenning hebt, ben je gelukkig”.

Ik denk inderdaad dat geluk het ultieme doel is in ons leven. Gezondheid, respect en liefde, dat zijn geen doelen op zich, het zijn eigenlijk alleen maar fundamentele middelen om geluk te bereiken . En die middelen kunnen ook weer worden onderverdeeld in allerlei kleinere zaken als genoeg geld, een relatie, een fijn huis, vrienden of een leuke baan. Maar tegelijkertijd is geluk wel iets wat af en toe lastig lijkt om te bereiken. Omdat er nu eenmaal áltijd dingen zijn die even niet zo goed gaan of niet zo fijn zijn. En zelfs al is jouw eigen leven één grote fairytale, dan leef je nog steeds in een wereld waarin veel te veel jonge kinderen doodgaan aan AIDS, waar prachtige diersoorten uitsterven en waar altijd één oorlog te veel gevoerd wordt.

In Amerika heb je het gezegde ignorance is bliss. In het Nederland is dat zoiets als onwetendheid is gelukzaligheid. Het komt erop neer dat hoe minder je weet, hoe gelukkiger je bent. Ik vind dat wel een interessante opvatting, want ik denk dat het ook echt klopt. Als er in jouw leven, en hoofd vooral, eigenlijk alleen plek is voor zaken als wat je die avond lekker gaat koken voor jou en je man, of de caravan al klaar is voor de vaste plek op de camping voor de zomer en wanneer Shownieuws begint, dan zijn je zorgen waarschijnlijk ook een stuk kleiner. Ik noem nu flauw wat stereotypen over caravans en Shownieuws, maar waar het op neer komt is dit: waarom kijken ‘slimme’ mensen neer op ‘domme’ mensen? Is dit misschien helemaal geen minacht (“há, kijk hen eens dom zijn”), maar juist pure jaloezie. Op hun manier van nadenken, hun kijk op de wereld en de manier waarop ze in het leven staan. En indirect dus, op hun geluk?

Ik was mijn column voor deze week per ongeluk vergeten te schrijven. Vandaar dat jullie deze week, slechts, toegang krijgen tot een haastig en minimaal onderbouwde gedachtespinsel. Volgende week maak ik het goed met quotes van Foucault en mijn uitleg van de snaartheorie, goed?

 

 

maandag
okt152012

Zomer in Nederland

Zomer in Nederland is luisteren naar het rammelende geluid van een goedkope, plastic, fan

Verstrikt raken in de klamboe en verbrande billen na één dagje zon

Het is sangria drinken in de regen, te vroeg vergapen aan de kleding van de herfstcollectie
De langste dag die toch te snel donker wordt en overgaat

Zomer in Nederland is oranje zien van alle Spriz Aperol
Een zonnesteek op Lowlands, klamme vrijpartijen en waterijsjes middernacht

De regen op het raam zien kletteren, dan maar weer naar de bioscoop
Van barbecueën met regenlaarzen en sloepjes varen met een stomme poncho aan

Zomer in Nederland is met de ramen open slapen,
geluiden van andermans genot of geruzie zijn ineens wel heel dichtbij

Het is fantaseren over warme chocomelk tijdens de openlucht bioscoop,
de geur van regen op warm asfalt

Zomer in Nederland is bakfietsen die het terras blokkeren en liters rosé en witte wijn
Kinderen die kwijt raken op het strand omdat papa’s alleen aandacht hebben voor de iPad

Het is iemand die Santa Claus is coming to town zingt op de fiets
en discussies over #pepernoten op Twitter

Het is geklaag op tv,  de radio en het internet, “wanneer wordt het nu eindelijk zomer?”
Het is geklaag op tv, de radio en het internet, “bah wat is het heet!”

Het is een broek dragen als het en jurkje had moeten zijn,
je jas missen als je in je t-shirt buiten loopt

Verregen in de cabriolet
smelten in de bus

Het spijt me beste Zomer, om u dit te moeten melden
maar zomer in Nederland lijdt aan schizofrenie

maandag
okt152012

Het zijn net mensen

"Laten we wel wezen, het voelt lekker veilig achter de beeldbuis, als je niet bang hoeft te zijn dat je “wat zit je nou te kijken, kut!” naar je hoofd geslingerd krijgt"

Dames in de dop, Bonje met de buren, Echte meisjes in de jungle, Flodder, New kids, De villa, De Tokkies, Oh Oh Cherso… De collectie aso-tv programma’s groeit maar door en wij lijken er nog steeds niet genoeg van te hebben.

Hoe komt dat toch? Waar komt de fascinatie van ‘nette mensen’ voor asociale mensen vandaan? Waarom kijken ‘wij’ zo graag naar de andere - vloekende, spugende, er op los neukende en kapot zuipende – helft van onze bevolking?

Na Jokertje’s befaamde quote “grote tieten, strak lijfie, strak kontje, gewoon helemaal perfect. Lekker laagie make-up erop, grote bek.. heerlijk dat soort wijffies”, viel mijn mond eerst open van verbazing, klapte ik hem daarna geschrokken dicht, om vervolgens op de grond te rollen van het lachen. Dat zeg je toch niet!!!

Vinden we het leuk omdat wij zelf zo ‘anders’ zijn? Omdat ik, noch de mensen in mijn omgeving, het niet hebben over “kenne gij dan g*dverredomme nie zien dat wij aan het werk zijn verrekte mongool” of aangeven dat we alleen maar patat, frikadellen en kroketten eten maar geen vlees lusten.

Het is echter niet alleen de – vaak ontzettend grove - taal die zo fascinerend is. Kleding en accessoires, zoals chiwawa’s tussen je decolleté gepropt, zijn minstens zo interessant. Op straat kan ik me soms al verkneukelen om witte cellulitis billen in een te strakke witte legging, het mixen van verschillende dierenprints en T-shirts met Toys for Boys er op, maar als het op tv is kun je pas echt los gaan. Laten we wel wezen, het voelt lekker veilig achter de beeldbuis, als je niet bang hoeft te zijn dat je “wat zit je nou te kijken, kut!” naar je hoofd geslingerd krijgt.

De fascinatie voor aso’s gaat zelfs zo ver, dat het leuk is om jezelf als één van hen te verkleden. Gehuld in trainingspak, wit hemd, matjes pruik en talloze gouden kettingen waan je jezelf eventjes op het woonwagen kamp, waar Hazes uit de speakers knalt en de blikjes Euroshopper bier al om 10 uur ’s ochtends open worden getrokken.

Althans, dat ondervond ik afgelopen weekend toen ik mij aankleden en opmaakte om naar de Mega Matjes disco in strandtent Timboektoe te gaan. Heerlijk was het om eens uit te gaan op mijn sportschoenen en een fluorescerende sportbeha, een hoge staart en een grote bal Bubbalicious kauwgom standaard in mijn mond. Iedereen op het feestje was geniaal verkleed, wie er ‘nu echt één was’ en wie er alleen voor de avond zo uitzag was onmogelijk te onderscheiden. Helaas gold dat voor mij ook, maar dat is een ander verhaal.

Het team van de matjes disco tourt door het hele land, dus hou ze in de gaten.

Enne.. Houdoe!